Afgelopen maandag 4 mei stonden we in Oostzaan samen stil bij de Nationale Herdenking. We kijken terug op een waardevolle avond, van de overdenking door dominee Visser in de Grote Kerk tot de toespraken en de kranslegging bij het monument.

Kon u hier niet bij aanwezig zijn, of wilt u de bijeenkomst nog eens rustig bekijken? U kunt de volledige herdenking terugzien via de opgenomen livestream:


Het programma van de avond was als volgt:

• 19:45 uur: Onder begeleiding van de dodenmars door het Wierings Trompetter Korps lopen we vanaf de Grote Kerk langs de plaquette van Hannie Schaft. We nodigen u uit hierbij aan te sluiten. De burgemeester zal hier een bloemstuk neerleggen.
• 19:58 uur: Taptoe Infanterie bij het monument, gespeeld door Rob Bekebrede.
• 20:00 uur: Twee minuten stilte.
• 20:02 uur: Het Wilhelmus gespeeld door muziekvereniging Crescendo.
• 20:05 uur: Welkomstwoord en toelichting sprekers door Evelien Leguit.
  • Toespraak door burgemeester Polak
  • Lied gezongen door Stijn Koeman onder muzikale begeleiding
  • Toespraak Jack Woestenberg van Dalen
  • Bijdrage jongeren
• 20:25 uur: Defilé en kranslegging bij het monument. De muzikale begeleiding door muziekvereniging Crescendo.
• 20:40 uur: Na afloop van de herdenking was men welkom om koffie te komen drinken in het Atrium van de Gemeente Oostzaan.

We hebben tevens een ingezonden brief ontvangen, die we graag ter inspiratie delen:

Voor het eerst in vijfendertig jaar, zolang als ik in Oostzaan woon, stond ik niet tussen de grote menigte dorpsgenoten, die allemaal, elk jaar weer, tijdens de 4 mei-viering bij het herdenkingsmonument verzameld waren. Ze wáren daar. Ze stónden daar met zoveel dorpsgenoten. Ze eerden door hun aanwezigheid al de oorlogsdoden, die slachtoffer zijn geworden van de liefde voor hun land, de vrede, de vrijheid en nog veel meer.

Tijdens deze stille plechtigheid, klinkt onhoorbaar maar pijnlijk voelbaar, het protest dat heden ten dage weer onder ieders huid is gekropen. We willen getuigen van onze walging voor het onrecht. We willen het uitschreeuwen tegen het kwaad dat de wereld zo bedreigt en teistert. Maar schreeuwen doen we van binnen, want wij geloven in de kracht van stilte. Muisstil is het op 4 mei om acht uur. Twee minuten laten wij onze gedachten en gevoelens los op al die helden, die we nooit zullen vergeten, want vergeten is niet aan de orde.

Daarom willen onze inwoners samen met heel ons land in alle stilte en waardigheid, ons hart publiekelijk openen tijdens deze altijd weer zo indrukwekkende herdenking van al diegenen, jong en oud, die ooit hun leven gaven voor ons, waardoor wij dit te kunnen doen: herdenken. Zo belangrijk is het om in vrijheid te kunnen ademen. Om zonder angst te kunnen zeggen wat je ergens van vindt.

Ik was er dus niet bij dit keer. Wèl met mijn hoofd en hart, maar niet lijfelijk. Een aanstormend griepje belette mij, maar achteraf …. het voelt niet goed. Wat is een griepje afgezet tegenover zoveel geleden leed? Die slachtoffers hebben wel erger meegemaakt. Zij hebben verdiend dat wij hen eren en dat wij nooit zullen toegeven aan de vijand. Dat is nogal wat anders dan toegeven aan een griepje. Spijt? Zeker, hoewel de livestream een waardige vervanging is. Dat kleine stemmetje in mij blijft het mij nu nog steeds moeilijk maken. Het stemmetje dat roept: “Daar krijg je spijt van… je hoort daarbij te zijn…. Kom op verman je…” De hoofdpijn en keelpijn zijn inmiddels weer vergeten, maar het feit dat ik heb toegegeven aan iets minkukeligs als een griepje… dat zal nog wel even blijven knagen.

Spijt leert ons wat werkelijk belangrijk is. Eert uw vader en uw moeder, zeker, maar Eert zeker ook al diegenen die het waard zijn om te eren en te blijven eren tot het einde der dagen. En een griepje mag eigenlijk nooit meer de kans krijgen om zoiets belangrijks tegen te houden.